دويم : دلك و مسح مخرج بول در استنجاء و ازالهء عين خبث به جسمى طاهر اوّلًا و مستحب است بعد از استبراء و قبل از شستن و آب ريختن . و استحباب آن در بيان شهيد - قدّس اللّه نفسه - مذكور است « 1 » . سيم : آب ريختن بر مخرج بول ، زائد بر قدر واجب ، كه عبارت است از دو مثل ما على الحشفة ، سنت است . چهارم : تقديم شستن هر دو دست از موضع زند ، بر ادخال آنها در إناء « 2 » و آب برداشتن به جهت استنجاء ، داخل مستحبات استنجاء است در مقنعه و تهذيب « 3 » و در فقيه تصريح شده كه دوبار مطلقاً « 4 » و در نفليه گفته است كه به طريقى كه از براى وضو سنت است قبل از وضو . مراد آنكه از براى بول يك بار و از براى براز دوبار ؛ چنانچه در شرح تقرير كرده است . « 5 » و پيش من تخريج اين استحباب از مدرك شرعى و ادعاى شمول قول باقر و صادق ( ع ) « 6 » اين حكم را ، چنان‌كه در ذكرى متصدى آن شده « 7 » ، مقام تأمل است . پنجم : تقديم استنجاء از براز ، بر استبراء و استنجاء از بول ، بعد از اكمال استبراء بلا تأخير ، مستحب است و عمار ساباطى از ابى عبد اللّه الصادق ( ع ) روايت كرده است « 8 » .

--> ( 1 ) . البيان ، ص 42 . ( 2 ) . اناء : ظرف آب . ( 3 ) . المقنعة ، ص 40 ؛ تهذيب الاحكام ، ج 1 ، ص 36 ، ح 97 . ( 4 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 46 ، ح 91 و 92 . ( 5 ) . الفوائد الملية ، ص 54 . ( 6 ) . تهذيب الاحكام ، ج 1 ، ص 36 ، ح 96 و 97 . ( 7 ) . ذكرى الشيعة ، ج 1 ، ص 109 . ( 8 ) . تهذيب الاحكام ، ج 1 ، ص 29 ، ح 76 .